More Website Templates @ TemplateMonster.com | Zerotheme.com

PIES - JAK GO ZROZUMIEĆ I SIĘ Z NIM POROZUMIEĆ

Aktywność
Pies porusza się głównie idąc i biegnąc kłusem, rzadziej galopem, a niektóre rasy przystosowane są do szybkiego biegu susami. W środowisku naturalnym wilk może przemierzać dziennie nawet kilkadziesiąt kilometrów. Wydaje się więc, że potrzeby ruchowe psa są spore. Jednak sposób poruszania się i długość spaceru niezbędna dla miejskiego psa uzależniona jest od jego wielkości, temperamentu, ale i rasy. Szacuje się, że osobnik średniej wielkości potrzebuje dziennie przebyć ok. 3 km. Dystans dla różnych ras jest odmienny, nawet, jeżeli gabaryty psów są podobne. Dla przykładu wilczarz irlandzki potrzebuje przebyć ok. 15 km dziennie, zaś dog niemiecki ok. 9 - 10 km, z kolei chart ok. 5 km. Aktywność dobowa psa nie jest uzależniona od pory. Pies przystosowany jest szczególnie dobrze (np. dzięki dobrej adaptacji wzroku) do okresów poranka i wieczoru, chociaż podobnie jak praprzodek - wilk - potrafi sprawnie funkcjonować w ciągu dnia jak i nocą.
Zachowanie higieniczne i pielęgnacyjne
W normalnych, miejskich warunkach - w mieszkaniu - pies uczy się kontrolować załatwianie swoich potrzeb fizjologicznych, ograniczając je do wyjść na dwór. Dla wypróżnienia się dorosłe psy miejskie powinny być wyprowadzane na zewnątrz - trzy razy dziennie ciągu doby, co 8 godzin, a szczenięta i młode pieski - 6 - 8 razy. Psy w rozmaity sposób pielęgnują ciało (ogryzanie, drapanie, wylizywanie sierści i itd.). Warto pamiętać o tym, że zachowania takie nie tylko utrzymują zwierzę w zdrowiu, ale także poprawiają jego kondycję psychiczną. Rozładowując napięcie psychiczne wywołane stresem pies bardzo często oblizuje wargi i nos lub po prostu się drapie.
Zachowanie społeczne i komunikatywność
Życie psychiczne psa kształtuje się i manifestuje w życiu społecznym. Więź psa z człowiekiem (najsilniejsza w przypadku zwierząt i nieporównywalna z innymi gatunkami zwierząt domowych) ma u swoich źródeł więzy, jakie łączą wilki w ich rodzinnej grupie. Relacje między osobnikami są tam zróżnicowane. Wilk po mistrzowsku posługuje się językiem werbalnym (specyficzne odgłosy) i niewerbalnym (mowa ciała, wydzielane zapachy) przekazując rozmaite komunikaty. Wszystkie osobniki własnego gatunku potrafią bez trudu odczytać ten język. Jednak w stosunku do wilka komunikacja pomiędzy psami domowymi uległa pewnej modyfikacji:
- obecnie wiele psów nie jest już w stanie efektywnie wyrażać swoich emocji wyłącznie mową ciała (postawa, "mimika", położenie ogona), ponieważ nie przebywają już w gromadzie psów kształtując ekspresję na wzór matki i innych osobników, a także mają zmieniony wygląd (np. ostrzyżoną sierść, skrócony ogon, itd.) uniemożliwiający nadawanie i odczytywanie sygnałów;
- dzięki długiemu "stażowi" w świecie człowieka pies "dostroił się" do języka ludzkiego na tyle, że znakomicie odczytuje sygnały ludzkie, z których nie zdaje sobie sprawy nawet sam człowiek (np. gniew w samym sposobie poruszania się człowieka);
- pies posiada doskonałą umiejętność rozszyfrowywania sygnałów niewerbalnych; podczas słownych komunikatów wypowiadanych przez człowieka do psa ma znaczenie intonacja głosu; pies kojarzy także poszczególne słowa - na ogół jako komendy (np. "chodź!", "zostań!", "noga!" itd.).

Mitem jest twierdzenie, że pies rozumie znaczenie całych zdań wygłaszanych pod jego adresem. Obserwując uważnie człowieka stara się natomiast odczytać jego intencje. W związku z tym bardziej czytelne dla psa są gesty wykonywane rękoma niż słowa (przynajmniej na początku wychowywania). Warto zaznaczyć, że jednym z najczęściej popełnianych błędów jest przypisywanie psu zdolności do moralizowania ("wie, że źle zrobił"). Tymczasem pies nie wartościuje pojęć dobra i zła. Przewidywanie kary wynika z całokształtu dotychczasowych kontaktów psa z człowiekiem w randze przewodnika stada. Mechanizm kojarzenia skutków z danym wydarzeniem powoduje, że np. na dźwięk tłuczonego szkła pies automatycznie się chowa, mimo, że akurat nie przyczynił się do szkody. Człowiek funkcjonuje jako społeczny partner psa. Oznacza to, że rodzina ludzka jest dla psa odpowiednikiem watahy u wilków. W grupie wilków formuje się hierarchia społeczna przeważnie o charakterze liniowym (osobnik A, następnie B, C, itd.). W grupie psów żyjących w domu taka hierarchia jest często mniej wyraźna.
W zachowaniach ustalających hierarchię występują zarówno zachowania dominacyjne, gdy pies sygnalizuje i utwierdza swoją pozycję (generalnie skłonność do "powiększenia" swojej sylwetki, a także oznaki agresywności) oraz zachowanie zdradzające podporządkowanie (zmniejszanie sylwetki ciała aż do przewrócenia się na grzbiet i odsłonięcie brzucha). Warto jednak dodać, że u obu gatunków kształtowanie dominacji jednego osobnika nad innym przebiega często bez manifestowania otwartej agresji. Jeden z osobników w sposób "pokojowy" sygnalizuje swoją siłę, a drugi szybko uznaje swoja "niższość". Z drugiej strony jednak, oprócz mechanizmów zachowania związanych z konfliktami, by istniała grupa muszą istnieć mechanizmy ją spajające. Tak, więc na funkcjonowanie grupy ludzko-psiej składają się dwa rodzaje zachowań:
- Zachowania hierarchiczne - (rodzaj rywalizacji) gdy osobnik stara się podwyższyć swoją pozycję w "drabinie społecznej" grupy.
- Zachowania odnawiające i wzmacniające więź.
Zachowania agresywne
Analizując relacje psa i człowieka, przykładem zachowania agresywnego są różnego typu wyzwania, które pies o silnym charakterze (często dojrzewający samiec) rzuca człowiekowi. Bardzo często nie jest to otwarta agresja, lecz różnorodne, subtelne działania sondujące sprawność i siłę człowieka jako zwierzchnika. Może np. być to ociąganie się psa w wykonywaniu poleceń, agresywne zachowanie wobec człowieka przy misce z pokarmem, zajmowanie "przestrzeni" człowieka (łóżko). W skrajnych wypadkach może dojść do prób grożenia (np. wpatrywanie się w człowieka przybierając agresywną postawę i odsłanianie zębów, warczenie). Dopuszczanie psa do spania w łóżku, ustępowanie mu w dokarmianiu na każde "życzenie", pozwolenie na blokowanie ciałem przejścia z jednego pomieszczenia do drugiego, a nawet pozwolenie psu na wejście do domu po spacerze jako pierwszemu - wszystko to może stopniowo osłabiać pozycję człowieka. W tej sytuacji agresja psa jest skutkiem niekonsekwentnego traktowania. Jeśli człowiek pozwala psu poczuć się jak osobnik dominujący, w chwili karcenia pies może okazać opór w obronie swojej pozycji.
Zachowania hierarchiczne
Relacje hierarchiczne pomiędzy psem a człowiekiem nie zawsze mają tak konfliktowy charakter. Często bywa, że pies obdarzony łagodnym charakterem, oczekuje od swojego pana przejęcia roli lidera i nie przejawia chęci do rywalizacji. Bycie dobrym przywódcą dla swego czworonożnego towarzysza to nie tylko kwestia podejmowania decyzji (pora jedzenia, spacer, itd..), ale także zapewnienie psu poczucia bezpieczeństwa i zaspokojenie innych potrzeb (wspólna zabawa, higiena, itp.). Przykładem niehierarchicznych zachowań, wzmacniających więź między psem a jego społecznymi partnerami jest rytuał powitania. Między psem i człowiekiem odbywa się to bardzo podobnie jak w grupie wilków. Gdy człowiek wraca do domu, pies skacze i stara się go polizać po twarzy, macha przy tym ogonem okazując podniecenie i zadowolenie. Podobne zachowanie wykazuje grupa wilków po odpoczynku i przed wyruszeniem na polowanie. Wilki witają się w taki sposób, a głównie podbiegają i liżą dominującego samca po pysku. Innym zachowaniem wzmacniającym więź między człowiekiem a wilkiem jest wspólny spacer, który jest odpowiednikiem wilczego polowania. Łowy wilków odbywają się często grupowo z podziałem ról i przy ścisłej koordynacji zachowań poszczególnych osobników. W czasie spaceru człowiek i pies podążają razem, często odbywają się też zabawy z aportowaniem, które również są przekształconym elementem łowieckiego zachowania wilka.
Zachowanie terytorialne
Ważnym wymiarem określającym relacje pomiędzy człowiekiem a psem jest terytorium rodziny (stada) bez względu na to, czy jest to willa z ogrodem, mieszkanie w bloku, czy samochód, pies uznaje każdy obszar tego typu za terytorium swoje i swojej grupy. Psia definicja własnego terytorium określa teren broniony przed innymi osobnikami (zarówno psimi jak i ludzkimi intruzami). Broniony jest jednak nie tylko obszar, ale również żyjący na nim partner społeczny psa - człowiek. Typowym pokazem zachowania terytorialnego jest również często obserwowane "równoległe pogonie" i wzajemne oszczekiwanie się psów znajdujących się po dwóch stronach ogrodzenia. Źródłem takiego postępowania jest fakt, iż w wilczej grupie wszystkie osobniki (często spokrewnione) wspierają swojego "naczelnika" w konflikcie z przeciwnikiem. Nawet spokojny pies potrafi bardzo głośnym szczekaniem ostrzegać przed pojawiającym się obcym. Takie zachowanie może przejść w atak nawet poza terytorium, jeśli pies zinterpretuje zachowanie nieznanego osobnika jako zagrożenie dla swojego pana lub innych członków rodziny.
Zachowanie łowieckie
Nie można mieć złudzeń, że pies pod wpływem udomowienia całkowicie zatraci instynkt łowiecki (agresja w typie łowieckim). Łatwo się o tym przekonać, gdy pies zaczyna nagle pogoń za jakimś ożywionym lub nieożywionym, szybko poruszającym się obiektem (rower, kot, uciekający człowiek itd.). Pochodzenie od drapieżnika każe psu zawsze gonić wszystko, co ucieka i wcale nie dlatego, że pies ma krwiożerczą naturę. Instynkt ten nie zanikł mimo udomowienia. Zachowanie w sytuacji zagrożenia lub konfliktu W sytuacjach wzbudzających zagrożenie, strach czy stres, pies może reagować nieprzewidywalnie i gwałtownie. Niektóre psy wykazują np. słabą tolerancję na wysokie dźwięki, co może prowokować do agresji w stosunku do małych dzieci. W takich okolicznościach pies może wykazywać agresywność - w zależności od sytuacji - obronną, wynikającą ze strachu lub bólu. Fizyczne karcenie psa może również powodować skutki przeciwne do oczekiwanych. Sytuacja konfliktu lub zagrożenia nie zawsze jednak manifestuje się agresją. Czasem pies reaguje zaskakująco sprzecznie z sytuacją, w jakiej się znalazł. Wynika to z faktu, że zwierzę z jednej strony ma ochotę uciec, z drugiej - zaatakować i nie wie jak się zachować. Zdezorientowany pies może niespodziewanie zająć się pielęgnacją ciała albo jedzeniem (np. ogryzać trawę). W ten sposób rozwiązuje wewnętrzny konflikt. W podobnej sytuacji pies może zaatakować... swojego pana. Na widok wchodzącego do domu hydraulika może np. chwycić zębami swojego właściciela za nogę. Tendencja do ataku na obcego nie jest wystarczająco silna i blokowana strachem. Może się także zdarzyć, że w czasie takiej konfrontacji przeważy tendencja do ucieczki.
Zachowania rozrodcze
Zachowanie psa ma często podłoże fizjologiczne. Podczas gdy u suki ruja występuje dwa razy do roku, u samców psów aktywność seksualna może się przejawić przez cały rok. Niektórzy badacze twierdzą, że samce cierpią z powodu przymusowej długotrwałej "abstynencji" seksualnej. Niektóre psy są praktycznie nie do opanowania, gdy wyczują w najbliższym sąsiedztwie obecność suki w rui. Psy - samce mogą bardzo ostro rywalizować ze sobą o dostęp do suki. Zaleca się kastrację samców i sterylizację suk także jako drogę do poprawy ich charakteru. W praktyce jednak, w wyniku takiego zabiegu, stopień agresywności może wcale się nie zmienić.
Zabawa
Zabawa odgrywa bardzo ważną rolę w życiu psa, ponieważ współczesnego czworonoga można pod względem psychicznym w dużym stopniu przyrównać do młodocianego wilka. Wiadomo, że zabawa służy ćwiczeniu "dorosłych" zachowań przez młode zwierzęta. Współżycie człowieka z psem stwarza mnóstwo okazji do zabawy, zwłaszcza w trakcie spaceru. Pies zaprasza do zabawy w charakterystyczny sposób - przednią częścią ciała przypada do ziemi i macha ogonem. Istnieją trzy zasadnicze rodzaje tego zachowania: tzw. akrobacje ruchowe - pogonie, skoki itd., zabawy z przedmiotem - np. kością i zabawy społeczne - przy udziale innych psów, bądź w układzie pies - człowiek. Zabawy te mogą zawierać elementy zachowania łowieckiego, np. aportowanie, czy potrząsanie i podrzucanie trzymanego w pysku przedmiotu
Zachowania nietypowe i patologiczne
Niepokojące zachowania mogą pojawić się w wyniku choroby, mogą mieć podłoże genetyczne lub wyzwalać się pod wpływem czynników zaburzających równowagę psychiczną. Różnica pomiędzy zachowaniami anormalnymi i patologicznymi jest taka, że w tym drugim przypadku zwierzę czyni sobie krzywdę (np. rani się), a w pierwszym - jedynie zachowuje się w sposób odbiegający od wzorca zachowania typowego dla gatunku. Do tej kategorii należy zaliczyć następujące objawy:
- nadmierną agresywność (lecz ważne jest określenie przyczyny)
- zaburzenia wydalania - gdy oddawanie moczu i kału przebiega bez kontroli poza porami spacerów
- wydawanie uciążliwych dźwięków (wycie, szczekanie)
- skłonności niszczycielskie w mieszkaniu
- zaburzenie pobierania pokarmu (spadek łaknienia albo "wilczy apetyt")
- niepożądane zachowania seksualne (kierowanie ich na niewłaściwe obiekty)
- aktywność wynikająca z silnej ekscytacji, lub przeciwnie - z nudy i braku zajęć i ćwiczeń (bieganie w kółko, skakanie na ludzi, itd.)
Szczęśliwy i zdrowy pies
Pies szczęśliwy to przede wszystkim pies wyglądający i zachowujący się właściwie (zdrowie i zachowanie to ściśle powiązane ze sobą elementy). Wygląd pupila powinien być na bieżąco kontrolowany podczas rutynowych, regularnych "przeglądów" przez opiekuna. Oczy jasne i błyszczące, nos chłodny i wilgotny; uszy czyste, suche, bez przykrego zapachu; zęby wolne od kamienia; dziąsła zdrowe i twarde; sierść dobrze osadzona i błyszcząca, elastyczna skóra. Zachowanie zadowolonego z siebie, opiekunów i życia pies nie powinno odbiegać od normy przypisanej przedstawicielowi określonej rasy. Pies naturalnie dąży do kontaktu ze swoim właścicielem, jest aktywny, reaguje na bodźce z otoczenia, wykazuje chęć do spaceru i ma apetyt.


…już ponad 2500 poprawnie wyszkolonych i podporządkowanych psów, serdecznie zapraszamy